Dos meus días en Galicia. Nada mellor que a lingua galega para expresar a tristeza:
“Unha vez tiven un cravo
cravado no corazón,
i eu non me acordo xa se era aquel cravo
de ouro, de ferro ou de amor.
Soio sei que me fixo un mal tan fondo,
que tanto me atormentóu,
que eu día e noite sin cesar choraba
cal choróu Madalena na Pasión.
“Señor, que todo o podedes
-pedínlle unha vez a Dios-,
dáime valor para arrincar dun golpe
cravo de tal condición”.
E doumo Dios, arrinquéino.
Mais…¿quén pensara…? Despois
xa non sentín máis tormentos
nin soupen qué era delor;
soupen só que non sei qué me faltaba
en donde o cravo faltóu,
e seica…, seica tiven soidades
daquela pena…¡Bon Dios!
Este barro mortal que envolve o esprito
¡quén o entenderá, Señor!…”
Rosalía de Castro
Muy hermoso, el gallego es una lengua hecha para la poesía, me recuerda al poema de Antonio Machado:
“en el corazón tenía
la espina de una pasión;
logré arrancármela un día:
ya no siento el corazón.”
Pero en gallego el cravo es mucho más musical.
Muchas gracias